Paddenstoel Efteling

Verslag van Brigitte Donkers over een project

Omschrijving van het project:
De familie Mpoza is een vluchtelingengezin (Moeder met 2 jonge kinderen van 10 en 4 jaar) zonder permanente verblijfsvergunning. Ze leven van een krappe uitkering en gaan naar de voedselbank. Ze eten rijst, wit brood en pap. Ons gezin helpt deze familie. We ontcijferen met moeder met de post die ze krijgt. De kinderen spelen af en toe samen bij ons, de oudste zoon logeert om de week een weekend bij ons, en we hebben onlangs met hulp van vrienden en bekenden ervoor gezorgd dat er bedden zijn gekomen voor de kinderen en nog wat ander meubilair. We hopen dat we van de gemeente laminaat krijgen voor de slaapkamer.

Het gezin doet zelden/nooit iets leuks, er is geen familie in de buurt. In de zomervakantie zijn ze 6 weken op de kleine bovenwoning gebleven. Wij denken dat we het gezin enorm zouden verrassen met een dagje ertussenuit. De oudste zoon had het al meerdere malen over de Efteling. Hij hoort van andere kinderen dat dat leuk is en zoekt bij ons op de computer filmpjes van de Efteling.

Verslag dagje Efteling:
Moeder en ik hadden het niet verteld aan de kinderen: en de verrassing was enorm. Aus ( 4 jaar) en Jovan (10 jaar) hebben samen met hun moeder Rachel en mij een bijzondere dag beleefd in de Efteling.

Ik heb besloten om mee te gaan omdat ik verwachtte dat er begeleiding en uitleg nodig zou zijn. Dat was ook zo. Vanaf het moment dat we parkeerden, en de kinderen muziek in de bomen hoorden, heeft de familie zich verwonderd en verbaasd. Ook voor mij was het bijzonder om de Efteling door hun ogen te zien. Vooral moeder Rachel denkt, zoals veel mensen uit Oeganda, heel magisch: voor haar vliegt de Fakir echt en is de oude bokkenrijder in Villa Volta levend. Ze kon er niet over uit: hoe mooi dingen gemaakt zijn en hoe de shows werken. Sommige dingen verdienden toelichting: zoals grafstenen die er hier en daar zijn en waar ze bang van was. Onze sprookjes heb ik soms wat mooier gemaakt. Want vragen als: “Waarom stopt de Heks Hans in de kooi?” of “Waarom deed de stiefmoeder gif in de appel?” deden me beseffen dat het best hardvochtige verhalen zijn. Zoals vele kinderen legden Jovan en Aus hun oor meermaals op een paddenstoel en zochten ze alles af naar afval voor de Holle Bolle Gijs.

Aus stond te trappelen van plezier toen hij een munt uit “ezeltje strekje” mocht vangen en Jovan kocht zelf een enorme zak popcorn. Ik denk dat we wel 5x met de stoomcarrousel meegedraaid hebben. Dat vonden ze geweldig. Het was genieten van het begin tot het eind. Na het sprookjesbos, het volk van Laaf, en het carnavalfestival gingen we patatjes met een frikandel eten. Dat wilden ze graag.

De zon maakte het in de middag nog extra feestelijk. Ze waren het er over eens: De Droomvlucht was het allermooist – totdat we de dag afsloten met de grote watershow met prachtige muziek op het meertje. Dat overtrof alles. Rachel was er stil van. Ze zei: ik dacht niet dat zoiets echt bestond. Ze heeft me stukjes laten filmen om ooit nog aan haar familie te kunnen laten zien. Ze kozen nog een broodje falafel om te eten, en vol met nieuwe indrukken en ervaringen gingen we weer naar huis. Aus sliep al in de auto.

Van de leerkracht van Jovan heb ik gehoord dat hij enorm trots over het uitje heeft verteld in de klas. Veel kinderen reageerden heel enthousiast en vonden het fijn voor hem. Dat overtuigde me extra van de waarde van deze dag.

Een dagje uit is geen eerste levensbehoefte, toch heeft het voor Rachel en haar kinderen veel verschil gemaakt. Ze leven sober, met voedsel van de voedselbank en gekregen spullen. In de zomer zijn de kinderen niet verder geweest dan het park. Ik zie nu van dichtbij hoe zwaar het is om te leven met een trauma, weinig geld en veel dingen om je heen die je niet begrijpt. Een dagje zorgeloos zijn en genieten hadden ze dik verdiend en ik ben stichting “helpende handen” heel erg dankbaar dat we dit konden realiseren.

Brigitte Donkers

Paddenstoel Efteling
Hans en Grietje Efteling
Carrousel Efteling